Ogólnopolska Ustawa o ubezpieczeniu na wypadek bezrobocia z 18 lipca 1924 roku, jej nowelizacje i funkcjonowanie na terenie województwa śląskiego (1924—1939) - Wanatowicz, Maria W. (Wieki Stare i Nowe, 2010)
Ubezpieczenie od bezrobocia wprowadzone w Polsce (także na terenie autonomicznego województwa śląskiego) ustawą Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z 18 lipca 1924 roku było pierwszym w historii ubezpieczeniem społecznym skierowanym do osób bezrobotnych. Początkowo obejmowało jedynie robotników, a następnie także pracowników umysłowych. Rola tego ubezpieczenia w województwie śląskim była duża (artykuł omawia jedynie ubezpieczenie od bezrobocia dla robotników, ponieważ bezrobocie wśród inteligencji nie osiągało znacznych rozmiarów, nawet w czasie wielkiego kryzysu), znacznie większa niż w innych rejonach Polski ze względu na przemysłowy charakter województwa. Tylko 13% społeczeństwa utrzymywało się tutaj z rolnictwa, leśnictwa i ogrodnictwa, reszta z przemysłu, handlu i usług. Klasa robotnicza w górnośląskiej części województwa stanowiła ponad 72% robotników. W polskim Śląsku bezrobocie w okresie międzywojennym miało charakter trwały. W czasie wielkiego kryzysu około połowa wszystkich bezrobotnych w kraju znajdowała się w województwie śląskim (ponad 100 tysięcy osób). Artykuł, oprócz omówienia ustawodawstwa dotyczącego ubezpieczenia robotników od bezrobocia (tj. zasad zawartych w ustawie z 18 lipca 1924 roku i jej kilku nowelizacjach dokonanych przez Sejm RP oraz innych zmian wprowadzonych rozporządzeniami Prezydenta i Ministerstwa Pracy i Opieki Społecznej), przedstawia także dane dotyczące liczby osób korzystających z tego świadczenia i jego wysokości w województwie śląskim w latach 1924–1928. Rozważania wskazują, że ta forma wsparcia ustawowego spełniała swoją funkcję w okresach niskiego bezrobocia. W czasie wielkiego kryzysu, gdy bezrobocie stało się masowe, liczba beneficjentów i wysokość świadczeń spadła, wzrosła natomiast rola wsparcia ze strony opieki społecznej i działalności charytatywnej. Ustawodawstwo dotyczące ubezpieczenia od bezrobocia w województwie śląskim zostało omówione w artykule jako przykład działań unifikacyjnych państwa. Był to jedyny rodzaj ubezpieczenia niesprawowanego przez Sejm Śląski, lecz przez władze centralne, które finansowały je w 50% (reszta środków pochodziła od pracodawców i pracowników, Skarb Sejmu Śląskiego nie ponosił żadnych kosztów). Regulacje prawne tego ubezpieczenia były tworzone i zmieniane przez Sejm RP oraz instytucje centralne.