Celtyckie pochówki dzików. Z badań nad sepulkralnymi zwyczajami plemion celtyckich - Bartnik, Agnieszka (Wieki Stare i Nowe, 2009)
W wierzeniach plemion celtyckich dzik odgrywał niezwykle istotną rolę. Ze względu na swoją wyjątkową pozycję stanowił element wielu tradycji religijnych. Szczególną popularnością cieszyły się między innymi pochówki tych zwierząt. Wśród Celtów wyróżnia się dwa typy grobów dzików: indywidualne pochówki tych zwierząt w osobnych grobach oraz groby ludzkie zawierające kości dzików. Istnieje wiele interpretacji tego rodzaju znalezisk. Mogą one być związane z kompozycją zwierzęcą, ale także z zoolatrią, rozumianą jako przekonanie, że niektóre zwierzęta są wcieleniem bogów. W takim przypadku indywidualny pochówek odzwierciedlałby pozycję zwierząt w życiu społeczności. Prawdopodobne jest również, że pochówki dzików były powiązane z tradycją curad-mir, opisywaną przez starożytnych autorów. Sugerowano, że dzik stanowił obiekt rytuału magicznego, pełniąc rolę odpowiednika człowieka. Inne poglądy wskazują, że pochówki dzików związane były z ogólnymi tradycjami pogrzebowymi, w których zwierzę towarzyszyło człowiekowi jako przewodnik w drodze do zaświatów. Ze względu na charakter zachowanych źródeł trudno jednoznacznie określić cel grzebania dzików, niemniej nie ulega wątpliwości, że działania te miały istotne znaczenie dla społeczeństwa, które je praktykowało.