Rady robotnicze w województwie katowickim w latach 1956—1957 na przykładzie wybranych zakładów przemysłu kluczowego - Zygmuntowski, Mateusz (Wieki Stare i Nowe, 2009)
W nadziei na demokratyzację systemu politycznego w Polsce, szczególnie po VII Plenum KC PZPR w październiku 1956 roku, oczekiwano również poluzowania biurokratycznych i nadmiernie scentralizowanych metod zarządzania w gospodarce. Ożyły idee demokracji z 1945 roku, kiedy wydawało się, że to właśnie załogi będą prawdziwymi gospodarzami uspołecznionych zakładów pracy. Jednak masowy i oddolny ruch tworzenia i rozwijania samorządów pracowniczych w 1956 roku zagroził istniejącemu systemowi planowania centralnego oraz pozycji organizacji partyjnych i związkowych w jednostkach gospodarki państwowej. Dlatego organy PZPR na szczeblu centralnym i terenowym od początku starały się monitorować ruch tworzenia samorządów pracowniczych w fabrykach województwa katowickiego. W konsekwencji uchwała Sejmu z 19 listopada 1956 roku ograniczyła działalność tej nowej formy samorządu pracowniczego do mało znaczących i produkcyjnych działań, głównie decyzji w zakresie organizacji pracy. W województwie katowickim do początku sierpnia 1957 roku powstało 368 rad pracowniczych, obejmujących 2500 działaczy, jednak praktyczne znaczenie przedstawicieli załóg — mimo pozytywnej oceny ich działalności (w ramach określonych przez PZPR) przez władze centralne i wojewódzkie — było nieznaczne. Ostatecznie ustawa o Konferencji Samorządu Pracowniczego z 1958 roku włączyła rady pracownicze w system różnych, pozornie niezależnych instytucji społeczno-gospodarczych poddanych całkowitej kontroli PZPR i administracji państwowej.