Generał Stanisław Szeptycki jako dowódca wojsk polskich w latach 1919—1922 wobec północno-wschodnich i południowo-zachodnich kresów Rzeczpospolitej - Fertacz, Sylwester (Wieki Stare i Nowe, 2010)
Opisując stosunek pułkownika Stanisława Szeptyckiego, jako dowódcy różnych jednostek Wojska Polskiego w wojnie polsko-bolszewickiej, a szczególnie jako dowódcy Frontu Północno-Wschodniego, do wschodniej granicy Rzeczypospolitej, można stwierdzić, że jego podejście nie odbiegało od opinii prezentowanych przez większość ówczesnych działaczy niepodległościowych. Pokolenie Szeptyckiego walczyło o taką Polskę — w sensie terytorialnym — jaka została wymazana z mapy Europy w XVIII wieku. Innej Polski po prostu nie znali. Taki obraz przekazali im przodkowie, takiej Polski się uczyli i ona była w ich sercach. Dlaczego więc zabiegali o włączenie Śląska, który dawno temu został oderwany od narodu polskiego? Wierzyli, że naród będzie słaby bez solidnej bazy gospodarczej (złote jabłko w polskiej koronie — jak mawiał o tej ziemi Szeptycki), którą Górny Śląsk mógł stanowić dla Rzeczypospolitej, oraz bez dostępu do morza. Powstaje pytanie, czy pułkownik Szeptycki nie obawiał się, że duża liczba mniejszości narodowych w młodym państwie, świadomych swojej odrębności, osłabi naród i stanie się przyczyną wewnętrznych napięć. Wydaje się, że takich obaw nie wyrażał. Sam wychował się w domu rodzinnym w zróżnicowanym kulturowo środowisku, na terenach rosyjskich, uczył się i służył w armii wielonarodowej monarchii austro-węgierskiej, którą aż do 1918 roku traktował jako swoją ojczyznę polityczną, i był pewny, że odrodzona Polska może stać się podobną ojczyzną dla lojalnych obywateli innej niż polska narodowości.