Imiennictwo w Kobiórze w XVIII wieku - Ryguła, Ewa M. (Wieki Stare i Nowe, 2011)
Celem artykułu jest opisanie systemu nadawania imion w XVIII-wiecznym Kobiórze. Analiza zapisów z księgi chrztów pozwoliła autorowi dojść do następujących wniosków. Katalog imion męskich był zdecydowanie bogatszy niż żeńskich. W przypadku chłopców rodzice wybierali spośród 47 imion, natomiast w przypadku dziewcząt spośród 30. Liczba ta stopniowo wzrastała z czasem. Wszystkie imiona były chrześcijańskie. Chłopcom najczęściej nadawano imiona Jan, Jakub, Jerzy, Marcin, Walenty, natomiast dziewczętom: Zofia, Anna, Marianna, Jadwiga, Katarzyna. Rodzice z Kobióra w większości przypadków nadawali dzieciom jedno imię. Jeśli chodzi o czynniki decydujące o wyborze imienia, największy wpływ miał kalendarz. Rodzice wybierali imię świętego, którego opiekę i wstawiennictwo chcieli zapewnić swojemu dziecku. Istotne było obchodzenie imienin patrona niedługo po urodzeniu dziecka. Można zauważyć, że tradycja ta była częstsza w przypadku chłopców niż dziewcząt. Przed dniem patrona ochrzczonych było 88,7% chłopców i 52,4% dziewcząt. Początkowo tradycja nadawania kilku imion dzieciom nie była popularna w Kobiórze. Intensyfikacja zjawiska „wielkimionowości” jest widoczna od lat 70. XVIII wieku, kiedy zaczęto nadawać dwa imiona. Dotyczyło to głównie chłopców, dziewczęta rzadziej obejmowała ta praktyka. Nadawanie dwóch imion dzieciom nie było wyłącznie przywilejem bogatych rodzin. Wysoki odsetek dzieci z wieloma imionami występował także wśród najuboższych rodzin komorników, dłużników i wojskowych. W przeciwieństwie do wielu innych miejscowości, w Kobiórze nie odnotowano przypadków piętnowania dzieci nieślubnych przez nadawanie im imion nietypowych i nieużywanych we wsi w celu ich odróżnienia od reszty. Dzieci nieślubne otrzymywały te same imiona co pozostałe, zdarzało się też, że nadawano im dwa imiona przy chrzcie.