Zosia Sieniawska (1699—1771) w listach do ojca - Muszyńska, Agata (Wieki Stare i Nowe, 2013)
Sztuka pisania listów stawała się coraz bardziej popularna wśród szlachty w XVII i XVIII wieku w Rzeczypospolitej. Coraz częściej listy pisały również kobiety i dzieci. Artykuł stanowi próbę scharakteryzowania tego zjawiska na podstawie listów młodej Marii Zofii Sieniawskiej do jej ojca Adama Mikołaja Sieniawskiego, wojewody bełskiego, a później także hetmana wielkiego koronnego, pochodzących z pierwszej połowy XVIII wieku. Analiza objęła zarówno formę, jak i treść listów, przede wszystkim w kontekście relacji Zofii z ojcem — człowiekiem silnie zaangażowanym w najważniejsze wydarzenia polityczne Rzeczypospolitej, a przez to często nieobecnym w domu. Maria Zofia korespondowała zarówno z ojcem, jak i matką Elżbietą Sieniawską z Lubomirskich. Badane teksty ukazują obraz dobrze wychowanej i wykształconej młodej szlachcianki, biegle posługującej się piórem — umiejętności, którą wykorzystywała również w dorosłym życiu.