Szkolnictwo zawodowe oraz dokształcające w województwie śląskim i w Zagłębiu Dąbrowskim w dwudziestoleciu międzywojennym - Glimos -Nadgórska, Anna (Wieki Stare i Nowe, 2013)
Odmienna przeszłość historyczna terenów wchodzących w skład województwa śląskiego i Zagłębia Dąbrowskiego sprawiła, że szkolnictwo zawodowe było w tym regionie praktycznie nieobecne. Próby reformy szkolnictwa średniego ogólnokształcącego w II Rzeczypospolitej odsunęły na dalszy plan kwestię ujednolicenia szkolnictwa zawodowego. Edukacja zawodowa, która została reaktywowana po 1918 roku, charakteryzowała się różnym poziomem i czasem nauczania, a także dużym zróżnicowaniem oraz brakiem uregulowań dotyczących kwalifikacji edukacyjnych i akceptacją różnych programów nauczania przy rozpoczynaniu kształcenia. Plany nauczania dla 20 grup zawodowych opracowano dopiero w 1928 roku, jednak proces kształtowania szkolnictwa zawodowego rozpoczął się po uchwaleniu przez Sejm ustawy z 11 marca 1932 roku. Szkolnictwo dokształcające było dobrze rozwinięte w województwie śląskim. Działaniami związanymi z dokształcaniem młodzieży i dorosłych w Zagłębiu Dąbrowskim zajmował się Śląski Instytut Rzemieślniczo-Przemysłowy, natomiast szkoły dokształcające tam nie istniały. Działalność prowadzono poprzez kilka różnego typu szkół zawodowych (głównie prywatnych), które organizowały także kursy dla młodzieży i dorosłych w różnych wymiarach godzinowych. Powodem do dumy były Śląskie Techniczne Zakłady Naukowe w Katowicach oraz Szkoła Górnicza i Hutnicza im. S. Staszica w Zagłębiu Dąbrowskim.