Władze czechosłowackie a mniejszość słowacka w Polsce (1947—1956) - Nowak, Krzysztof (Wieki Stare i Nowe, 2013)
Kolejny konflikt graniczny polsko-czechosłowacki zakończył się podpisaniem dwustronnego układu o przyjaźni i wzajemnej pomocy 10 marca 1947 roku, co wiązało się z obowiązkiem realizacji tzw. protokołu-dodatku do tej umowy przez obie strony. Jego treść zobowiązywała stronę polską do uznania istnienia mniejszości słowackiej na Spiszu Północnym i Orawie Górnej oraz zapewnienia jej warunków do rozwoju kulturalnego. Główną rolę w realizacji tego układu odegrał konsulat Republiki Czechosłowackiej w Katowicach, a zwłaszcza aktywny konsul Matej Andráš, który objął swoje obowiązki jesienią 1947 roku. Działania władz czechosłowackich zmierzały wyraźnie do uniezależnienia Słowaków w Polsce od wpływów lokalnych organów przygranicznych aż do 1950 roku. Jednocześnie kwestia mniejszości polskiej w Czechosłowacji była wykorzystywana jako forma szantażu dyplomatycznego, trudna do porównania z innymi przypadkami. W efekcie w polskiej części Spisza i Orawy powstawały słowackie szkoły i organizacje kulturalne, a także słowackie gimnazjum w Jabłonce w 1951 roku. Wraz z postępującą stalinizacją zainteresowanie władz czechosłowackich losem Słowaków w Polsce malało. Oba kraje unikały poruszania kwestii mniejszości narodowych, co szczególnie odpowiadało władzom w Pradze, niechętnym do podejmowania problemów Polaków na Zaolziu.