Majątek Łaskarzówka w świetle urbarza z 1728 roku - Kubacz, Adam (Wieki Stare i Nowe, 2013)
Urbary stanowią cenne źródło do badań nad strukturą ludności wiejskiej oraz obowiązkami i powinnościami chłopów. Urbarium z 1723 roku ukazuje sytuację majątkową w Łaskarzówce. Ten XVIII-wieczny dokument, sporządzony w języku niemieckim, stanowi uzupełnienie informacji zawartych w czeskim urbarium z początku XVIII wieku. Podobnie jak inne grupy urbariów tzw. państwa Życin, różni się on pod względem konkretnych dat. Na podstawie tego dokumentu (oraz urbarium z 1710 roku) można założyć, że Łaskarzówka odgrywała dość istotną rolę gospodarczą. We wsi funkcjonowały dwa gospodarstwa, kuźnia i karczma. Ważnym elementem gospodarki wiejskiej były leśnictwo i hodowla ryb. Dokument precyzyjnie lokalizuje pola należące do gospodarstwa. Na podstawie danych można dowiedzieć się o licznych pustkach osadniczych. Część z nich należała do parafii w Łabędach, mimo że od XV wieku wieś formalnie podlegała parafii w Rudnie. Porównując imiona chłopów wymienionych w urbarium z danymi z wcześniejszego o kilka lat dokumentu sporządzonego przez Kozłowskiego, właściciela wsi z początku XVIII wieku, można wnioskować o dużej migracji mieszkańców. Często zmieniali się również właściciele wsi. Byli to: rodziny Gierałtowski i Pelka, a także Schweinoch, Jaroschin i Kozłowski. Już w pierwszej połowie XVIII wieku Łaskarzówka należała do dóbr bycińskich będących własnością rodziny Paczewskich. Kolejnymi właścicielami Łaskarzówki (wraz z całymi dobrami bycińskimi) byli przedstawiciele rodziny Seherr-Thoß. Ostatecznie dobra te zostały przekształcone w fideikomis Ujazd-Bycina, należący od 1829 roku do rodziny Hohenlohe ze Sławęcic.