Górnośląskie drapacze chmur — epizod architektoniczno ‑propagandowy lat międzywojennych na Górnym Śląsku - Rygus, Piotr (Wieki Stare i Nowe, 2012)
Podział Górnego Śląska w 1922 roku pomiędzy dwa wrogie wobec siebie państwa postawił region w obliczu nowych wyzwań. Powstała sytuacja wymagała odpowiedzi ze strony lokalnych władz, które dążyły do stworzenia korzystniejszego wizerunku niż ten obserwowany po drugiej stronie granicy. Jednym z elementów tych działań była architektura. Plan budowy wyróżniających się obiektów, w połączeniu ze specyfiką gospodarczą regionu przemysłowego, doprowadził do wprowadzenia wieżowców do lokalnej przestrzeni architektonicznej. Pierwsze projekty „drapaczy chmur” powstały w 1927 roku w Hindenburgu (Zabrze) po stronie niemieckiej. Stanowiły one część większego projektu budowy reprezentacyjnego centrum miasta. Z inicjatywy architekta miejskiego Moritza Wolfa, autora jednej z koncepcji zagospodarowania centrum, do prac projektowych zaproszono trzech znanych niemieckich architektów: Hansa Poelziga, Maxa Berga i Paula Bonatza. Efektem ich działań były trzy różne wizje „Miasta” Zabrze, zwieńczone wieżowcem. Trudna sytuacja ekonomiczna miasta uniemożliwiła jednak realizację któregokolwiek z projektów. Budowa pierwszego „drapacza chmur” po stronie polskiej rozpoczęła się w 1929 roku. Budynek przy ul. Wojewódzkiej 23 w Katowicach, zaprojektowany przez Eustachego Chmielewskiego, był pionierskim przedsięwzięciem w dziedzinie budownictwa wieżowcowego na terenie Polski. Sukces inwestycji zachęcił lokalnych inwestorów do wznoszenia kolejnych wysokościowców. W 1934 roku ukończono budynek Urzędu Skarbowego w Katowicach, zrealizowany przez Urząd Wojewódzki Śląski, a w 1937 roku oddano do użytku siedzibę Komunalnej Kasy Oszczędności w Chorzowie. Wybuch II wojny światowej udaremnił realizację kolejnych inwestycji.