Artykuł analizuje koncepcje polityczne polskich ugrupowań nacjonalistycznych podczas II wojny światowej, które odwoływały się do idei jedności słowiańskiej. Omawiane wizje skupiały się na dwóch głównych projektach: budowie „Wielkiej Polski” oraz federacyjnym zjednoczeniu państw Europy Środkowej i Południowo-Wschodniej pod przewodnictwem Polski. Wśród ugrupowań popierających idee słowiańskie wymienia się m.in. Stronnictwo Ludowe, Stronnictwo Demokratyczne, PPR, Unię, Pobudkę, Konfederację Narodu i SN-Secesję. Natomiast główne Stronnictwo Narodowe odrzucało słowianofilstwo, obawiając się dominacji sowieckiej i utraty wpływów na wschodnich terenach. Najbardziej rozbudowaną koncepcję przedstawiła Konfederacja Narodu, która postulowała utworzenie Imperium Słowiańskiego w dwóch etapach, obejmującego państwa bałtyckie, Ukrainę, Czechy, Słowację, a w późniejszym czasie także Rosję, Węgry i Bałkany. Autor zaznacza, że większość tych wizji opierała się na założeniu o gotowości innych narodów do podporządkowania się Polsce, co w rzeczywistości spotykało się z oporem – przykładem są Czechy, które skłaniały się ku orientacji proradzieckiej.
English
Język Polski