Artykuł analizuje średniowieczną wspólnotę cysterską w Kamieńcu za pomocą jej nekrologu, jednego z nielicznych źródeł odsłaniających życie wewnętrzne konwentu. Autor opisuje losy oryginalnej księgi zmarłych - zniszczenie w powodzi 1405 r. i wielowarstwowy rękopis złożony z podstawy (XIII-początek XV w.) oraz późnośredniowiecznej kontynuacji. Na tej podstawie szacuje wielkość i zmiany liczebne konwentu (rozwój do ok. 1359 r., spadek po wojnach husyckich), ukazuje hierarchię chórowych mnichów i konwersów oraz traktowanie każdego z nich w pamięci liturgicznej. Wnioski podkreślają wartość nekrologu jako klucza do zrozumienia struktury, codziennej dyscypliny i więzi brackiej w klasztorze.
English
Język Polski