Artykuł analizuje rozwój praw i obowiązków nauczycieli szkół powszechnych w autonomicznym województwie śląskim w latach 1922-1939. Na mocy statutu z 1920 r. sprawy szkolnictwa podlegały Sejmowi i wojewodzie śląskiemu, którzy jednak w głównej mierze dostosowali prawo do aktów ogólnopolskich. Między 1922 a 1926 r. priorytetem były sprawy wynagrodzeń. W 1923 r. Sejm śląski wprowadził ustawę o uposażeniu i świadczeniach socjalnych dla nauczycieli, a w 1927 r. - pełną pragmatykę nauczycielską regulującą zasady zatrudniania, oceny, praw i obowiązków, awansów, przeniesień i karania kadry pedagogicznej. W 1932 r. wojewoda narzucił śląskim szkołom ogólnopolską reformę pragmatyki, a w latach 1933-1938 kolejne rozporządzenia ministra i prezydenta dostosowały regulacje do potrzeb województwa. Uchylenie restrykcji dla nauczycielek zamężnych oraz stopniowe usuwanie prawa pruskiego i śląskich “odrębności” tworzyły spójny system dla całego kraju.
English
Język Polski