Urszula Wenda należała do grupy lekarzy, którzy kierując się poczuciem odpowiedzialności za niesienie pomocy, niezależnie od konsekwencji, dobrowolnie byli świadkami wydarzeń z 16 grudnia 1981 roku w kopalni „Wujek”, kiedy brutalnie stłumiono strajk górników. Jej relacja jest jednym z rzadkich i poruszających świadectw lekarzy, którzy w pierwszych dniach stanu wojennego byli naocznymi świadkami starć robotników z oddziałami ZOMO, brutalności milicji, śmierci górników, a także poświęcenia lekarzy, pielęgniarek i ratowników udzielających pomocy rannym uczestnikom strajków. Urszula Wenda nie tylko niosła pomoc poszkodowanym, lecz również organizowała i mobilizowała personel medyczny oraz domagała się od dowodzących pacyfikacją funkcjonariuszy humanitarnego traktowania rannych.