W kwietniu 1944 roku siły radzieckie zajęły Bukowinę. Partyzanci zostali wysłani do obszarów wyznaczonych przez radzieckie dowództwo wojskowe w celu przeprowadzenia działań dywersyjnych. W rezultacie mieszkańcy Bukowiny doświadczyli głodu, zniszczenia upraw i przymusowej pracy przy budowie okopów dla wojsk radzieckich. W każdej społeczności przywrócono radzieckie władze cywilne. Nowo powołani strażnicy przekazywali mieszkańcom wszystkie rozkazy i brali udział w rekwizycjach, aresztowaniach i deportacjach. Jednym z pierwszych działań nowej administracji było przeprowadzenie spisu ludności – niezbędnego do wprowadzenia systemu podatkowego. Następnie ustalono podatki w wysokości od 50 do 500 rubli na mieszkańca, w zależności od jego zamożności. Ponadto na miejscową ludność nałożono podatki rzeczowe (w zbożu, zwierzętach hodowlanych, wełnie i produktach mlecznych). Sowieci postrzegali aneksję północnej Bukowiny jako zjednoczenie wielkiego narodu ukraińskiego w jednym radzieckim państwie podlegającym nieustannemu socjalistycznemu rozwojowi.