Artykuł analizuje audiowizualne transpozycje Martwych dusz Gogola, śledząc ich ewolucję od pierwszych ilustracji filmowych z 1909 roku do najnowszego miniserialu Grigorija Konstantinopolskiego (2020). Analiza koncentruje się na zmieniających się paradygmatach estetycznych, które ukształtowały te adaptacje – od ilustracyjnego trybu wczesnego kina niemego, przez ideologiczne ramy radzieckiego realizmu, aż po postmodernistyczne strategie fragmentacji, intertekstualności i parodii. Szczególną uwagę poświęcono pojawieniu się serialowości, która okazuje się nie tylko formatem, ale laboratorium, w którym tradycja wchodzi w interakcję ze współczesnymi praktykami kulturowymi. W tym kontekście Martwe dusze jawią się jako „otwarty” klasyk, zdolny do generowania nowych, epizodycznych konfiguracji, który nieustannie odnawia swoją satyryczną siłę w dialogu z teraźniejszością.
Język Polski
English
Italiano