Fragment jest rozbitym prezentyzmem w nieugruntowanym porządku czasu, wywołanym drżeniem wahającym się między poszukiwaniem całości a wyzwoleniem się od niej. Wyrywa zarówno przeszłość, jak i przyszłość w rozpadających się, lecz symptomatycznych przestrzeniach, na których można by wyryć swoje piaskowcowe pismo. Te strony, fatto (d)a pezzi, to zwietrzałe deski rusztowania, które pozostały po spojrzeniu na przestrzenie, które te fragmenty wyobrażały sobie, że otaczają – niektóre jako fragmenty niedokończonych monografii, kilka jako wersy w hermetycznych antologiach; inne jako celowo oderwane epigramaty lub maksymy, a większość jako niemożliwe sekwencje serii wykładów.