Proza Emilii Kiereś bardzo dobrze odzwierciedla przemiany w sposobie ukazywania przyrody, jakie dokonały się w literaturze dla dzieci. Pisarka ukazuje przyrodę w konwencji romantycznej, baśniowej lub ekorealistycznej, uruchamiając idee ekofilozofii i wpisując się w nurt humanistyki ekologicznej. Najciekawszą realizację ekofilozoficznych idei stanowią powieści wchodzące w skład serii blaszanej: Srebrny dzwoneczek (2010), Złota Gwiazdka (2018), Miedziany Listek (2019) i Cynowy rycerzyk (2022). Ich bohaterowie żyją wychyleni w stronę natury, która czeka na nich tuż za oknem oferując atrakcje ogrodu i lasu. Praca i zabawa w ogrodzie, wyprawy do lasu i kontakt ze zwierzętami pozwalają doświadczyć harmonii, która ułatwia budowanie kontaktów międzyludzkich i relacji z innymi istotami, sprzyjając współdzieleniu świata.