Rezerwaty w sakramencie pokuty w świetle kościelnego ustawodawstwa synodalnego w Polsce przedrozbiorowej - Orzeł, Ludwik (Śląskie Studia Historyczno-Teologiczne, 1968)
Ecclesia in Polonia iam ab origine synodorum suarum divisionem reservatorum in casus papales et casus episcopales in Ecclesia universali acceptam bene noscit. Sic dicta „Pastoralis Maciejowiana” tres modos reservandi casus papales enumerat, quando monet: „Ne vero se et alios decipiant Parochi, absolventes a peccatis a quibus revera, ob defectum iurisdictionis, non possunt absolvere: noverint bene Casus Sanctae Sedi Apostolicae reservatos, tam iure communi, quam Bullae Coenae Domini, aliis Constitutionibus Pontificum...” Synodus Andreae Lipski, episcopi wladislaviensis (a. D. 1628) tres etiam modos reservandi casus episcopales noscit, quando praescribit: „... tum et Episcopis locorum Ordinariis, tum de iure, quam a synodis vel alias quomodo libet reservatos. „Si agitur de casibus papalibus, bene notatur influxus in legislationem synodalem, quem Bulla Coena Domini habuit. Casus reservati inveniuntur: in statutis synodorum sub Legatis Sedis Apostolicae habitarum, provincialium atque dioecesanarum. Amplissiman enumerationem casuum reservatorum Venceslaus, episcopus wratislaviensis in synodo a. D. 1410 habito proclamavit.