Artykuł poświęcono analizie strategii translatorskich zastosowanych przez Jalu Kurka w przekładach poezji Alda Palazzeschiego, ze szczególnym uwzględnieniem problemu oddania komizmu i ludycznego charakteru tekstów. Punktem wyjścia są charakterystyka specyfiki humoru Palazzeschiego oraz krótka refleksja nad przekładalnością komizmu poetyckiego. Na podstawie wybranych utworów, takich jak Chi sono?, Fontana malata oraz Rio Bo, ukazano niejednorodne i selektywne podejście Kurka do eksperymentu formalnego, rytmu oraz brzmienia. Przedstawione zostały również autorskie propozycje alternatywnych rozwiązań translatorskich, które pozwalają uwidocznić potencjał komiczny oryginałów. We wnioskach wskazano, że komizm w poezji Palazzeschiego nie jest kategorią nieprzekładalną, lecz wymaga od tłumacza świadomych i twórczych decyzji formalnych.

Artykuł omawia dzieje polskich przekładów poezji Elizabeth Barrett Browning, co jest niezbędne do przedstawienia recepcji twórczości tej wiktoriańskiej poetki w Polsce. Autorka przebadała wszystkie dostępne publikacje prasowe – od pierwszych wzmianek o poetce w wieku XIX do końca lat 30. wieku XX, kiedy w kulturze polskiej ukształtował się mit romantyczej miłości Elizabeth i Roberta Browningów. Dowodzi, że sława Barrett jako poetki wyprzedziła przekłady jej utworów, a jej rzeczywisty wpływ na literaturę polską był późny i płytki.

Celem artykułu było ukazanie problematyki współpracy z redaktorem, z jednoczesnym wskazaniem płynących stąd korzyści. Tekst prezentuje też tzw. głupie błędy, a więc błędy przekładu wynikające z przypadku, przede wszystkim z nieuwagi, bądź z niejednoznacznego kontekstu oryginału, co często prowadzi do omyłkowego tłumaczenia. Ponadto zaprezentowane zostały nieoczekiwane „odkrycia” – możliwości przekładu, które powstały pod wpływem przemyśleń, uwzględnienia kontekstów kulturowych, a nawet inspiracji innym tłumaczeniem. Celem artykułu było uświadomienie potencjalnemu tłumaczowi konieczności własnych poszukiwań, kreatywności twórczej i samoweryfikacji.

Celem artykułu jest ukazanie pojęciowo-terminologicznej i aproksymatywno-leksykalnej wariantywności w nazewnictwie zwierząt w czeskich i polskich tłumaczeniach biblijnych. Analizie poddano 28 przekładów dwóch niemal identycznych fragmentów Pisma Świętego – z Pierwszej Księgi Królewskiej (1 Krl 10,22) oraz Drugiej Księgi Kronik (2 Krn 9,21). Omówiono nazwy przedstawicieli świata zwierząt (paw, papuga, małpa, koczkodan, pawian, korki morskie) występujące w badanych tekstach, z uwzględnieniem ich frekwencyjności. Analiza wykazała zróżnicowane sposoby tłumaczenia dwóch hebrajskich leksemów קוֹף qōf // qôp̄ [h-6971] i תֻּכִּיִּים tukijim [h-8500] w czeskich i polskich edycjach Biblii.