Wpływ kultury na obszar graniczny fascynował ludzi od czasów starożytnych. Granica, jako magiczna strefa, oddziela to, co znane i bliskie, od tego, co inne i często niezrozumiałe. Zawsze był to wyjątkowy obszar, często zawieszony między „nami” a „nimi”, między „naszą” a „ich” kulturą, inspirujący tworzenie nowych wartości i podłoża kulturowego. Śląsk, jako region graniczny, był miejscem „zderzenia” różnych „tektonicznych” powierzchni kulturowych, a co za tym idzie, rozwoju specyficznej społeczności. Sam proces można zaobserwować podczas badania stosunku śląskiej elity do zachodnioeuropejskich wzorców kulturowych w XIII wieku, kiedy to znaczne osłabienie administracji centralnej i upadek idei państwa pozwoliły na otwarcie się na nowe trendy, wpływy i mody. I nie musiało to oznaczać, jak chciała stara historiografia, germanizacji czy polonizacji, lecz lokalizacji, rozumianej jako kształtowanie się unikalnej kultury poprzez procesy wymiany, integracji i przenikania. Współczesny badacz może to zauważyć na przykładzie źródeł sfragistycznych, heraldycznych czy ikonograficznych, ale także na wpływie na literaturę, język czy najpopularniejsze motywy kulturowe.