Artykuł koncentruje się na analizie procesu instalacji władzy książęcej w przestrzeni miejskiej Lwowa w drugiej połowie XIV wieku. Bada sposoby symbolicznego i instytucjonalnego zaznaczania obecności władzy zwierzchniej w mieście w kontekście integracji Rusi Czerwonej z Królestwem Polskim po 1349 roku. Szczególną uwagę poświęcono badaniu roli zamku, jako miejsca fizycznego i symbolicznego zakorzenienia nowej władzy, a także relacji między administracją królewską a społecznością miejską. Artykuł przedstawia proces przejmowania przestrzeni Lwowa przez przedstawicieli monarchy, ze szczególnym uwzględnieniem kancelarii królewskiej, sądownictwa, systemu podatkowego oraz urzędów. Podkreślona zostaje rola fundacji kościelnych, w szczególności klasztoru dominikanów i katedry łacińskiej, jako instrumentów władzy symbolicznej i narzędzi wpływu kulturowego. Autor analizuje też, jak władza królewska adaptowała się do zastanych struktur lokalnych i w jaki sposób lokalne elity były integrowane w system administracyjny i społeczny. Przedstawiono również napięcia, jakie pojawiały się na styku nowych i starych porządków, a także mechanizmy ich łagodzenia. Artykuł stanowi ważny głos w dyskusji nad metodami sprawowania władzy w średniowiecznych miastach na pograniczu kultur i tradycji politycznych, podkreślając znaczenie przestrzeni miejskiej jako areny rywalizacji i kompromisu pomiędzy centrum a peryferią.
English
Język Polski