Przedmiotem niniejszego opracowania jest analiza funkcjonowania dużych modeli językowych (LLM) w kontekście prawa prywatnego międzynarodowego. Celem badawczym jest ocena ich przydatności w procesie ustalania prawa właściwego, w szczególności przy analizie klauzul wyboru prawa, oraz wskazanie systemowych ograniczeń wynikających z architektury tych modeli. Autor wykorzystuje metodę dogmatyczno-prawną oraz analizę funkcjonalną, odwołując się do przykładów z praktyki prawniczej, w tym projektów due diligence oraz zastosowania systemów sztucznej inteligencji w pracy kancelarii prawnych. Główną tezą opracowania jest stwierdzenie, że problemy związane z wykorzystaniem LLM w prawie prywatnym międzynarodowym mają charakter strukturalny i wynikają z probabilistycznej natury tych modeli, w tym zjawisk takich jak tokenizacja, halucynacje oraz uśrednianie znaczeń pojęć prawnych. Prowadzi to do ryzyka błędnej identyfikacji norm kolizyjnych, nieprawidłowej interpretacji klauzul wyboru prawa oraz systemowej stronniczości na rzecz dominujących systemów prawnych. Wnioski wskazują, że mimo znaczącego postępu technologicznego, w szczególności rozwoju modeli typu reasoning oraz technik RAG, systemy te nie są w stanie zastąpić prawnika w procesie stosowania norm kolizyjnych. Ich wykorzystanie wymaga stałego nadzoru człowieka (ang. human oversight), a rozwój wyspecjalizowanych, lokalnych modeli językowych może stanowić bardziej adekwatną ścieżkę dla praktyki prawa prywatnego międzynarodowego.
English
Język Polski