Przedmiotem analizy jest kwestia prawa właściwego dla przedsiębiorstwa oraz umów obejmujących zbycie czy oddanie do korzystania przedsiebiorstwa w prawie prywatnym międzynarodowym. W tykście przyjęto rozumienie przedsiębiorstwa w ujęciu przedmiotowym – zbiór składników majątkowych podlegających obrotowi na podstawie umownej czy ustawowej (np. dziedziczenia). Tekst skupia się na czynnościach dotyczących przedsiębiorstwa między żyjącymi (inter vivos). Pominięto problematykę nabywania przedsiębiorstwa nortis causa. Zasadniczą tezą bronioną w tekście jest interpretacja o jednolitym statucie prawa do przedsiębiorstwa w prawie kolizyjnym (jako przeciwny pogląd do koncepcji roszczepionego statutu przedsiębiorstwa). Tekst składa się z następujących części: 1) uwagi komparatystyczne, 2) zbycie przedsiębiorstwa w normach prawa jednolitego, 3) określenie prawa właściwego dla przedsiębiorstwa, 4) zakresu statutu przedsiębiorstwa w prawie kolizyjnym, 5) prawo właściwe dla umów obejmujących przedsiębiorstwo, 6) prawo właściwe dla odpowiedzialności nabywcy za długi przedsiębiorstwa, 7) podsumowanie.

Artykuł stanowi polemikę ze spotykanymi w doktrynie i orzecznictwie poglądami o bezwzględnym związaniu przez sąd zaświadczeniem A1, potwierdzającym ustawodawstwo, któremu dany pracownik podlega w zakresie zabezpieczenia społecznego – w przypadku, gdy dowiedzione zostanie, że zaświadczenie to uzyskano w drodze oszustwa. Teza o braku takiego związania wyprowadzona została na bazie istniejącego w porządku unijnym zakazu nadużywania praw i czerpania korzyści z oszustwa oraz obowiązkach sądu orzekającego w sprawie w zakresie ustalania i stosowania prawa właściwego z urzędu, przy wykorzystaniu metod: dogmatycznych, analizy krytycznej. W artykule proponuje się, za stanowiskiem przedstawionym przez Rzecznika Generalnego TSUE Henrika Saugmandsgaard Øe, przyjęcie założenia, że sąd nie jest związany wynikiem procedury dialogu i koncyliacji, zmierzającej do usunięcia z obrotu wadliwego zaświadczenia A1.