Artykuł jest kontynuacją analizy źródeł pisanych dotyczących grobowca Władysława Jagiełły i niektórych jego cech formalnych. Wskazują one, że wykonanie grobowca nastąpiło najprawdopodobniej po 1421 r., a zasadniczo przed 1430 r., przy czym możliwe jest, że pewne jego części zostały ukończone już po pogrzebie króla w 1434 r. z uwagi na to, że grobowiec (jako cenotaf) został umieszczony nad jego podziemnym grobem w katedrze krakowskiej (por. przypis 1). Pierwsza część niniejszego tekstu dotyczy wyboru przez króla miejsca pochówku w katedrze oraz prawdopodobnych politycznych uwarunkowań sformułowania programu heraldyczno-figuralnego na bokach grobowca, zwłaszcza w okresie, gdy Jagiełło, jako kontraktowy i elekcyjny król Polski oraz dziedziczny najwyższy książę litewski, podejmował próby zapewnienia sukcesji jednemu ze swoich synów. Część druga zawiera analizę programu, przede wszystkim w kontekście sygillografii królewskiej, ze szczególnym uwzględnieniem: dostosowania układu najważniejszych herbów na nagrobku do lokalizacji grobowca względem grobu św. Stanisława, zdublowania godeł Polski i Litwy oraz wyeksponowania herbów świadczących o dokonaniach króla w zakresie odzyskanych terytoriów. Osobne uwagi koncentrują się na towarzyszących im herbach ziemskich jako orędownikach, na przedstawieniach elity dworskiej i szlacheckiej, zwłaszcza duchowieństwa poprzedzającego szlachtę świecką (arcybiskup - metropolita gnieźnieński i najprawdopodobniej biskup krakowski), wyróżniającej się jako kluczowi doradcy króla za życia władcy oraz opiekunowie Królestwa Polskiego w okresie bezkrólewia. Dekoracja heraldyczna i figuralna grobowca jest odzwierciedleniem koncepcji ustrojowej i terytorialnej Królestwa Polskiego, z którym za panowania Władysława Jagiełły (rządzącego przy wsparciu swoich doradców) zjednoczone było Wielkie Księstwo Litewskie.
English
Język Polski