Artykuł stanowi analizę książki Dobranoc, panie Lenin! jako wyraz gatunku reportażu w bardzo szczególnym znaczeniu, nadanym mu przez Tiziano Terzaniego. Zastosowana metodologia nawiązuje do teorii krytyki literackiej, hermeneutyki tekstu i narratologii. Interpretacja pokazuje również, w jaki sposób przedstawienie biegu wydarzeń, odsłania wewnątrztekstowe spojrzenie, które według Pawła Florenskiego przybiera niemal
figuratywny charakter, na równi z wrażeniami płynącymi z poezji. Słowa Terzaniego eksponują zatem cały swój sugestywny potencjał jako narracyjne przeniesienie tzw. renderowania przestrzeni w sztukach wizualnych.
Język Polski
English
Italiano