Tekst przedstawia rozwój telewizji od nadawania broadcastowego, przez telewizję kablową, aż po streaming, wskazując ten ostatni jako kulminację trzeciej złotej ery telewizji. Autor analizuje ekonomiczne i technologiczne modele dystrybucji treści oraz ich wpływ na sposób odbioru seriali. Kluczowym wątkiem jest porównanie seriali streamingowych do książek, które umożliwiają odbiór treści w dowolnym tempie i kolejności. Szczególne znaczenie przypisano praktykom „binge-watching”, jako formie odbioru najlepiej odpowiadającej ludzkim potrzebom poznawczym i narracyjnym. Tekst pokazuje napięcie między preferencjami widzów a strategiami platform streamingowych, które często wracają do modelu odcinkowego z powodów ekonomicznych. W konkluzji streaming zostaje ukazany jako medium najbardziej elastyczne i najlepiej dostosowane do zróżnicowanych sposobów konsumpcji treści audiowizualnych.

Artykuł został poświęcony serialowi Miss Austen, w którym posłużono się charakterystycznymi dla obrazów audiowizualnych tendencjami związanymi z kreowaniem biografii sławnych osób. Wyróżniono wśród nich prowadzenie narracji z perspektywy kogoś bliskiego znanemu twórcy oraz wykorzystywanie elementów biografizmu. Ponadto, zwrócono uwagę na łączenie potwierdzonych historycznie faktów z fikcją, w ramach której najbardziej interesująca dla twórców obrazów audiowizualnych jest próba odkrycia tajemnic, pozostających do dziś niewyjaśnionymi zagadkami. 

Autorka omawia koreańskie dramy (K-dramy) z perspektywy narracji kulturowej, gatunki i formy narracyjne obecne w koreańskich produkcjach telewizyjnych oraz powody, dla których fani K-dram wybierają je spośród szerokiej oferty programowej platform streamingowych. Dyskusja osadzona jest w kontekście komunikacji międzynarodowej, międzykulturowej i transkulturowej, czego przykładem jest zjawisko znane jako Hallyu – koreańska fala. Analiza została przeprowadzona na podstawie 131 K-dram oraz komentarzy fanów koreańskich dram w grupie na Facebooku. K-dramy ucieleśniają południowokoreańskie kody i wzorce kulturowe, charakteryzując się specyficznymi formami narracyjnymi, które wyróżniają je na tle zachodnich programów telewizyjnych.

Niniejszy artykuł analizuje proces fragmentacji „dyskursu historii” w popularnych mediach – pokazując, że mówi on więcej o współczesnych trendach narracyjnych niż o samej historii. Wykorzystując zdobycze teorii narratologicznej i odwołując się do doświadczeń autorki jako producentki telewizyjnej, artykuł ujmuje fragmentację jako nieunikniony aspekt narracji historycznej, a nie konsekwencję działania współczesnych mediów. Autorka bada trzy wymiary: teoretyczną konieczność fragmentacji narracji (White, Fludernik), debaty między zwolennikami zdemokratyzowanego dostępu a krytykami zaniepokojonymi nadmiernym uproszczeniem traumatycznych wydarzeń z przeszłości oraz perspektywę heurystyczną, ujawniającą jak sensacyjne fragmenty mogą być tym, co skłania do „włączenia się” w narracje motywowane politycznie. Doceniając korzyści płynące ze zwiększonej dostępności i reprezentacji głosów marginalizowanych, artykuł podkreśla zagrożenia, w tym proliferację ahistorycznych treści służących ideologiom ekstremistycznym. Autorka kończy artykuł, opowiadając się za interdyscyplinarnym, socjologicznie uzasadnionym podejściem do analizy dyskursu, które bada siły społeczne „napędzające” współczesne rekonstrukcje przeszłości.