Wyniki wyszukiwania

Czasopismo: Fabrica Litterarum Polono-Italica

Retoryka i dialektyka w "Cannocchiale aristotelico" Emanuela Tesauro (1670). Wstępne rozpoznanie

Angelo Lombardo , Teodoro Katinis

Data publikacji: 25-06-2026 | Abstrakt | s. 1-19

Niniejszy artykuł analizuje relację między retoryką a dialektyką w Cannocchiale aristotelico Emanuela Tesauro, poprzez porównawczą lekturę Arystotelesa, ze szczególnym uwzględnieniem początku Retoryki, gdzie sztuka perswazji jest definiowana jako „antystrofa” dialektyki – jej dopełniający odpowiednik. Tesauro, poprzez swoją szczególną koncepcję sylogizmu retorycznego jako „entimema urbanamente fallace”, nie tylko wykracza poza Arystotelesowską antystrofę, ale także systematycznie ustanawia dialektycznie wyzwoloną retorykę, która ujawnia intuicję odrębnej wizji świata i jego porządku prawdy.

2026-06-25



Czasopismo: Fabrica Litterarum Polono-Italica

„Bardziej podziwiam żony słynnych alpinistów niż ich samych”. O narracjach autobiograficznych Cecylii Kukuczki i Ewy Dyakowskiej-Berbeki

Małgorzata Okupnik

Data publikacji: 14-04-2025 | Abstrakt | s. 1-28

Himalaizm ma dwa oblicza. Awers to wielka pasja, zdobywanie szczytów, sztuka  przetrwania w ekstremalnie trudnych warunkach, podejmowanie śmiertelnego ryzyka. Rewers to cierpienie, jakiego doświadczają bliscy himalaisty, drżący o jego życie w czasie wyprawy, a w przypadku niepowodzenia przeżywający żałobę po jego śmierci w górach. Wymowne są słowa Wandy Rutkiewicz: „Bardziej podziwiam żony słynnych alpinistów niż ich samych”. Pasja mężów więcej tym kobietom odbiera, niż daje. Przedmiotem moich analiz są narracje autobiograficzne Cecylii Kukuczkowej i Ewy Dyakowskiej-Berbeki.

2025-04-14



Czasopismo: Fabrica Litterarum Polono-Italica

O fragmentach. Dzieło sztuki i „ja” – albo nie

Stanley E. Gontarski

Data publikacji: 02-09-2024 | Abstrakt | s. 1-16

W eseju badane są implikacje filozoficzne obecne w późnym, najbardziej enigmatycznym i metonimicznym dziele teatralnym Samuela Becketta Nie ja. Implikacje te są bezsprzeczne, mimo że autor Czekając na Godota często zaprzeczał swym (sugerowanym przez krytyków) zainteresowaniom filozofią, której – jak twierdził – ani nie czytał, ani nie rozumiał. Wspomniana sztuka jest jednak dziełem głęboko ontologicznym, a metonimia w jego obrazie scenicznym przywołuje klasyczną filozoficzną zagadkę, dotyczącą relacji części (tu: utworu lub jego fragmentu) do całości. Jest to kwestia, która Becketta intrygowała przez większą część jego twórczego życia.

2024-09-02