Artykuł jest poświecony problemowi zakotwiczenia w dyskursie lirycznym i omawia jedną ze strategii stosowanych do wyznaczenia w nim planu bliższego. Polega ona na tym, że najpierw ten czy ów kanon językowy (dotyczyć on może składni, leksyki oraz pragmatyki; może być ogólny, właściwy konkretnemu gatunkowi lub przyjęty w pojedynczym utworze) zostaje złamany, jednak później tekst zaczyna go spełniać; fragment, w którym on odzyskuje swoją moc wykazuje tendencję do bycia planem pierwszym. Autor twierdzi, że ta ogółna strategia jest manifestowana w strukturze tematyczno-rematycznej odpowienich zdań, ponieważ nierzadko na planie dalszym wiersza lirycznego występują nieprototypowe tematy i rematy, natomiast te prototypowe pojawiają się na planie bliższym. Rozpatrzone zostało pojęcie prototypowych tematów i rematów; te pierwsze są znane z góry, eksplicytne, dobrze określone względem swojego znacznia, posiadają wysoką rangę morfoskładniową, odnoszą się do osoby pierwszej lub drugiej; prototypowy remat przynosi nową wiedzę i dąży do bycia jak najkrótszym. Na poparcie swojej tezy Autor podaje analizę czterech wierszy Georgija Iwanowa. W zakończeniu podane są przyczyny, wobec których opisany powrót rematu do bycia prototypowym stanowi prymarną, podstawową realizację badanej strategii, tymczasem gdy inne wykryte jej realizacje postrzegać należy jako rozszerzenia quasi-metaforyczne tego pierwowzoru.
Język Polski
Русский
English