Autor artykułu podejmuje rozważania koncentrujące się wokół trzech głównych zagadnień: doświadczania niepłodności jako źródła kryzysu tożsamości osobistej i małżeńskiej, znaczenia przekroczeń otwierających jako czynników uruchamiających proces autokreacji oraz „duchowych narodzin” rodzica poprzez osobistą autokreację w rodzicielstwo adopcyjne. Artykuł ukazuje proces wewnętrznej przemiany par małżeńskich jako twórczą pracę nad sobą w poszukiwaniu sensu niepłodności, rodzicielstwa i adopcji. Analizowana jest także relacja między ich aktywnością transgresyjną a transcendentalną, która przejawia się w pragnieniu wartości, jaką jest adopcja, oraz autokreacją rozumianą jako świadomie projektowane dążenie do urzeczywistnienia tego pragnienia.