Celem artykułu jest ukazanie procesu powstawania przedstawienia stworzonego przez studentów drugiego roku animacji kultury Uniwersytetu Szczecińskiego. Tematyka przedstawienia była związana z kryzysem klimatycznym i środowiskowym. Jako główny motyw wybrano fenomen jedzenia. W pracy wykorzystano koncepcję Etnoteatru, praktyki opartej na performansie i autoetnograficznych danych. Powstała opowieść złożona z autorskich tekstów studentów. Proces twórczy obejmował wybór tematu, zebranie  opowieści związanych z wybranym zagadnieniem, poszukiwanie wizualnych i muzycznych ilustracji do tych opowieści, a następnie wystawienie przedstawienia i refleksja dotycząca wspólnej pracy. Opisywane działania było nawiązaniem do koncepcji teatru politycznego, czyli teatru, który stawia sobie za cel przekształcenie społeczeństwa, a nie tylko stworzenie spektaklu.

Artykuł podejmuje problematykę przygotowania duchowieństwa Kościoła rzymskokatolickiego w Polsce do pracy duszpasterskiej z osobami z niepełnosprawnościami. Na podstawie ogólnopolskich badań ilościowych przeprowadzonych wśród 350 duchownych z siedmiu diecezji oraz badań jakościowych wśród osób z niepełnosprawnościami, analizie poddano zakres kontaktów duchownych z tą grupą, deklarowane postawy, reakcje emocjonalne oraz subiektywną ocenę przygotowania teoretycznego i praktycznego. Uwzględniono również zgodność działań duszpasterskich z zapisami Konwencji ONZ o prawach osób z niepełnosprawnościami. Wyniki wskazują na wysoką deklarowaną otwartość duchownych, przy jednoczesnym zróżnicowanym poziomie przygotowania, szczególnie wśród młodszych księży. W artykule zwrócono także uwagę na doświadczenia osób z niepełnosprawnościami w relacjach z duchownymi oraz ich potrzeby religijne, które często pozostają niezaspokojone z powodu barier komunikacyjnych i strukturalnych. Tekst stanowi głos w dyskusji o roli Kościoła w procesie inkluzji społecznej oraz konieczności dostosowania formacji seminaryjnej i praktyki duszpasterskiej do wyzwań współczesności.