Przed kilkoma laty Aleksandra Gruszczyk opublikowała książkę Czarne światło. Analiza zjawiska powojennej traumy społecznej w kulturze Stanów Zjednoczonych Ameryki1. Jest to znakomita praca, pięknie napisana, inspirująca – i zupełnie przeoczona przez czytelników. Dotyczy traumy Amerykanów po wojnie wietnamskiej oraz kolejnych konfliktach, w których brały udział Stany Zjednoczone. Wracam do lektury tej pozycji, ponieważ analizy w niej zawarte nabierają nowego znaczenia w kontekście wojny wywołanej atakiem Rosji na Ukrainę. Powojenna trauma stanowi zawsze ciąg dalszy traumy czasu konfliktu zbrojnego. Ta ostatnia już dotyka zarówno Ukraińców, jak i Rosjan. I nie tylko ich, lecz także narody żyjące wojną na Ukrainie i emocjonalnie w nią zaangażowane z rozmaitych powodów. Pokój, który kiedyś nadejdzie, przyniesie nową odsłonę owego stanu. Czarne światło kieruje naszą uwagę na wiele istotnych traumatycznych aspektów każdej wojny oraz na powojenne urazy przeżywane przez jednostki i zbiorowości. Chciałbym również uczulić czytelników na ewentualne następstwa wojny na Ukrainie, z którymi trzeba będzie sobie jakoś radzić w przyszłości. Tych spraw dotyczy druga część artykułu. Lektura książki zainspirowała mnie ponadto do rozważań o szczególnym rodzaju traumy, akurat w niej nieanalizowanym. Mam tu na myśli zjawisko, które nazywam traumą przedwojenną. Dzieci w traumie przedwojennej – tym tematem zajmuję się w ostatniej części artykułu.

Celem artykułu jest ukazanie procesu powstawania przedstawienia stworzonego przez studentów drugiego roku animacji kultury Uniwersytetu Szczecińskiego. Tematyka przedstawienia była związana z kryzysem klimatycznym i środowiskowym. Jako główny motyw wybrano fenomen jedzenia. W pracy wykorzystano koncepcję Etnoteatru, praktyki opartej na performansie i autoetnograficznych danych. Powstała opowieść złożona z autorskich tekstów studentów. Proces twórczy obejmował wybór tematu, zebranie  opowieści związanych z wybranym zagadnieniem, poszukiwanie wizualnych i muzycznych ilustracji do tych opowieści, a następnie wystawienie przedstawienia i refleksja dotycząca wspólnej pracy. Opisywane działania było nawiązaniem do koncepcji teatru politycznego, czyli teatru, który stawia sobie za cel przekształcenie społeczeństwa, a nie tylko stworzenie spektaklu.

Artykuł podejmuje problematykę przygotowania duchowieństwa Kościoła rzymskokatolickiego w Polsce do pracy duszpasterskiej z osobami z niepełnosprawnościami. Na podstawie ogólnopolskich badań ilościowych przeprowadzonych wśród 350 duchownych z siedmiu diecezji oraz badań jakościowych wśród osób z niepełnosprawnościami, analizie poddano zakres kontaktów duchownych z tą grupą, deklarowane postawy, reakcje emocjonalne oraz subiektywną ocenę przygotowania teoretycznego i praktycznego. Uwzględniono również zgodność działań duszpasterskich z zapisami Konwencji ONZ o prawach osób z niepełnosprawnościami. Wyniki wskazują na wysoką deklarowaną otwartość duchownych, przy jednoczesnym zróżnicowanym poziomie przygotowania, szczególnie wśród młodszych księży. W artykule zwrócono także uwagę na doświadczenia osób z niepełnosprawnościami w relacjach z duchownymi oraz ich potrzeby religijne, które często pozostają niezaspokojone z powodu barier komunikacyjnych i strukturalnych. Tekst stanowi głos w dyskusji o roli Kościoła w procesie inkluzji społecznej oraz konieczności dostosowania formacji seminaryjnej i praktyki duszpasterskiej do wyzwań współczesności.

Artykuł porusza problem pracoholizmu w kontekście personalistycznej koncepcji rozwoju osoby. Został omówiony stosunek społeczeństwa postmodernistycznego do wybranych zasad personalizmu. Przedstawiono także sposoby zapobiegania pracoholizmowi oraz praktyczne implikacje, które mogą być zastosowane przez rodziców, wychowawców, psychologów i pracodawców w celu przeciwdziałania negatywnemu zjawisku społecznemu, jakim jest pracoholizm.

B. Fredrickson, creator of the Broaden-and-Build Theory of Positive Emotions, believes that success in life stems from a sense of happiness, and that happiness builds that success. For half a century, research into psychological well-being sought external sources of life satisfaction. The breakthrough came when the consequences of happiness were addressed. For several years, there has been growing empirical evidence for the thesis of measurable, objective benefits of positive emotions. One of them is the aforementioned professional success. Based on the results of empirical research conducted to date on the determinants of professional success, this article attempts to analyse the relationship between a person’s sense of mental well-being and their estimated professional success in the context of the self-image of the respondents (N = 120). The study confirmed the correlational relationships between the controlled variables. The prediction of professional success and the achievement of professional goals are determined by various subjective characteristics. The above analysis refers only to internal factors, which does not undermine the importance of other determinants, including those of a contextual nature.