Artykuł koncentruje się na dwóch głównych tematach, z których pierwszy dotyczy pedagogiki resocjalizacyjnej, szczególnie jej wydzieleniem z pedagogiki specjalnej i praktycznego zastosowania. Drugim tematem zaś są placówki opiekuńczo wychowawcze ale nie ich rola w systemie edukacji, a sposób ich funkcjonowania i sposoby usprawnienia ich działań w oparciu o rozwój ich kadry pedagogicznej. Teoria i praktyka oświatowa stają przed pytaniem, jakie należy respektować zasady i jakie tworzyć warunki organizacyjne, by skutecznie przygotowywać kadrę pedagogiczną do edukacji zmiany. W raportach i opracowaniach na temat stanu edukacji narodowej wskazuje się wymóg większej koncentracji na kształtowaniu postaw nauczycieli realizujących nowy proces edukacyjny. Obawy wzbudzają nieprawidłowości w realizacji reformy systemu opieki nad dzieckiem. W literaturze przedmiotu i w publicystyce wśród ujemnych czynników pracy szkół i placówek opiekuńczo-wychowawczych, w tym resocjalizacyjnych, wymienia się anachronizm ich struktur w obliczu nowych potrzeb społeczno-ekonomicznych. Zwraca się uwagę na wymóg ograniczania zjawiska izolowania placówek od życia społecznego, dystansowania się od wydarzeń rozgrywających się w środowisku, niekorzystne relacje zachodzące pomiędzy placówkami a ich społecznym środowiskiem. Ważną rolę w procesie przemian odgrywać powinny przygotowanie i włączanie kadry pedagogicznej do realizacji zamierzeń reformy systemu profilaktyki, opieki wychowawczej i resocjalizacji. Tymczasem dostrzega się niski zakres podmiotowego usytuowania kadry pedagogicznej w wewnętrznej strukturze organizacyjnej placówek, wyrażający się m.in. jej ograniczonym zaangażowaniem w proces planowania, decydowania i kontroli.
English
Język Polski