Artykuł podejmuje refleksję nad społecznym i psychologicznym wymiarem bycia „wyleczonym z raka”, wychodząc poza medyczną definicję braku objawów choroby. Autorka analizuje proces psychospołecznej readaptacji osób po chorobie nowotworowej, zwracając uwagę na bariery, z jakimi mierzą się w życiu zawodowym i w relacjach z instytucjami ubezpieczeniowymi. Wskazuje na zjawisko dyskryminacji byłych pacjentów onkologicznych w miejscu pracy – zarówno jawnej, jak i ukrytej – oraz na rolę społecznych mitów o raku w kształtowaniu negatywnych postaw pracodawców i współpracowników. Porusza również kwestię utrudnionego dostępu do ubezpieczeń oraz nadmiernych składek jako przejawu stygmatyzacji przez „przemysł ubezpieczeniowy”. W świetle przywołanych badań i obserwacji, autorka podkreśla konieczność systemowego wsparcia psychologicznego, prawnego i społecznego dla osób wyleczonych z raka oraz potrzebę dekonstrukcji utrwalonych stereotypów choroby nowotworowej.