Współczesne rodzicielstwo coraz częściej realizowane jest w warunkach nadmiaru informacji, norm, modeli wychowawczych, oczekiwań społecznych oraz możliwości działania. Sytuacja ta zmienia sposób pełnienia funkcji rodzica, ponieważ codzienne decyzje dotyczące zdrowia, edukacji, relacji, aktywności, technologii czy wspierania rozwoju dziecka wymagają selekcji wiedzy, refleksji i uzasadniania. Artykuł ma charakter teoretyczno-konceptualny, a jego celem jest wyodrębnienie kategorii „rodzicielstwa w kulturze nadmiaru” oraz ukazanie jej znaczenia dla pedagogiki rodziny. Analiza opiera się na literaturze dotyczącej zaangażowanego rodzicielstwa, intensive parenting, przeciążenia informacyjnego i decyzyjnego, cyfrowej widzialności rodzicielstwa oraz współczesnych przemian społeczno-kulturowych. Zaproponowana kategoria pozwala opisać rodzicielstwo jako doświadczenie realizowane między troską a przeciążeniem, między dostępem do wiedzy a trudnością jej selekcji, między wspieraniem dziecka a ryzykiem nadmiernego organizowania jego codzienności. W artykule wskazano główne wymiary nadmiaru w doświadczeniu rodzicielskim oraz możliwe konsekwencje dla funkcjonowania rodziny.