Artykuł dotyczy analizy sytuacji wiedzy — w bardzo szerokim rozumieniu — w społeczeństwie, które staje się „virealne” — co oznacza syntezę rzeczywistości i świata wirtualnego z jego potężnymi narzędziami. Tworzy to całkowicie nowe konteksty funkcjonowania wiedzy, nauki i wszystkich działań symbolicznych w naszym świecie. Według tego modelu wiedza nie jest rzeczą, lecz ciągłym dynamicznym procesem, przepływem między stanem chaosu, czyli brakiem jasnych pytań i odpowiedzi, a stanem uporządkowania: z jasnymi pytaniami i jasnymi odpowiedziami. Chaos definiuje się nie tylko jako nieporządek, ale także jako potencjalne źródło możliwych porządków (wiedzy). Istnieje pewien rodzaj recyklingu wiedzy i wszystkich struktur symbolicznych, w tym sensie, że mniejsze fragmenty porządku są wyciągane z „chaosu” i „ponownie wykorzystywane” w nowych konstrukcjach symbolicznych. Chaos ma potencjał twórczy i motywujący, więc kultura otwarta na chaos i tolerująca go jest być może bardziej dynamiczna i pomysłowa. W tym sensie istnieje analogia między chaosem a wirtualną sferą świata. Internet wraz z jego rozszerzeniami jest ogromnym zbiornikiem wiedzy, informacji, pomysłów — chaotycznym, ale w pozytywnym sensie, ponieważ daje możliwość tworzenia nowych i złożonych porządków, służących ludzkim celom w życiu codziennym. Współcześnie Internet i cyfrowe narzędzia rewolucjonizują samo pojęcie wiedzy i wypierają stare instytucje oraz formy tworzenia informacji, wiedzy i nauki. Celem tekstu jest pokazanie, jakie mamy nowe instrumenty dla tego tworzenia i rozwoju wiedzy w kulturze „nowej wiedzy”, oraz jakie postawy osobiste i kompetencje są wymagane do tworzenia wiedzy w świecie wirtualnym.
English
Język Polski