Artykuł przedstawia część badań przeprowadzonych w okresie od grudnia 2005 do marca 2006 roku, dotyczących postaw wobec starości oraz zjawiska przygotowania do tego etapu życia. Głównym celem badania było ukazanie, jak osoby w wieku od 40 do 60 lat postrzegają starość oraz znaczenie samorealizacji i edukacji w tym kontekście. Wybór respondentów w średnim wieku wynikał z faktu, że etap ten wydaje się kluczowy w procesie przygotowania do starości. W tym okresie ludzie uświadamiają sobie, że młodość — z jej lekkością i nadmiarem czasu — odchodzi, a nadchodzi starość, niosąc ze sobą perspektywę końca ludzkiej egzystencji. Jest to czas adaptacji, przewartościowań i akceptacji myśli o własnej starości, który stawia człowieka wobec konkretnych problemów, nowych wyzwań i zadań rozwojowych. To, jak sobie z nimi poradzi, wpływa na całe dalsze życie. Wnioski z badań pokazują, że istnieje wiele zróżnicowanych wizji starości, zależnych od wieku, płci i wykształcenia, jednak dominuje pozytywne postrzeganie tego okresu. Samorealizacja — a nie edukacja instytucjonalna — staje się dla badanych ważnym elementem teraźniejszości i przyszłości. Istnieje jednak wiele odmiennych, preferowanych dróg własnego rozwoju.
English
Język Polski