Artykuł poświęcony jest relacji art. 527 k.c., dotyczącego skargi pauliańskiej, i art. 300 § 1 k.k., odnoszącego się do przestępstwa udaremniania zaspokojenia wierzycieli. Oba te przepisy stanowią formę reakcji wierzyciela na tzw. czynności fraudacyjne, czyli zmierzające do jego pokrzywdzenia. Zarówno ocena cywilistycznej konstrukcji „pokrzywdzenie wierzycieli”, jak i karnoprawnego pojęcia „udaremnianie lub uszczuplanie zaspokojenia wierzyciela” wymaga ustalenia, czy czynność dłużnika powoduje zniweczenie szans na skuteczne zaspokojenie roszczenia wierzyciela. W tym kontekście szczególnie interesujący jest problem sytuacji, w których czynność fraudacyjna polega na zbyciu nieruchomości obciążonej hipoteką. Pierwszeństwo w zaspokojeniu, przysługujące wierzycielom hipotecznym, czyni bowiem możliwość zaspokojenia się z tej nieruchomości przez wierzyciela problematyczną. W związku z tym należy postawić pytanie: czy zbycie przez dłużnika takiej nieruchomości zmieniło w jakiś sposób sytuację wierzyciela, skoro i tak nie mógłby skutecznie wyegzekwować swej należności ze zbytej nieruchomości? W takim przypadku pozwany lub oskarżony mógłby bronić się zarzutem, że zbycie nieruchomości nie spowodowało ani nie pogłębiło niewypłacalności dłużnika, gdyż wierzyciel i tak nie miałby szans zaspokojenia. W opracowaniu przeprowadzona zostanie analiza porównawcza orzecznictwa sądów cywilnych i karnych w tej kwestii, które niestety nie zawsze jest jednolite, co może prowadzić do odmiennych ocen tej samej czynności w postępowaniach karnym i cywilnym.