Siergiej Lebiediew w zbiorze opowiadań Tytan spogląda na radziecką, ewidentnie dystopijną, rzeczywistość z perspektywy postpamięci. Tradycyjnie już opiera się na prawdziwych wydarzeniach, które traktuje jako punkt wyjścia rozważań o przemilczanych krzywdach i traumach. Szuka także odpowiedzi na pytanie o zdolność współczesnego społeczeństwa rosyjskiego do akceptacji oraz przepracowania trudnej historii. Okazuje się, że dla współczesnych to wciąż nierozwiązany problem, postradziecka rzeczywistość jest bowiem nadal obciążona piętnem dystopii. Za ciekawy należy uznać zastosowany przez Lebiediewa zabieg – w procesie konstrukcji utworów autor posiłkuje się chwytami charakterystycznymi dla szeroko pojętej literatury grozy. Mimo całej swojej fantastycznej otoczki zbiór Tytan jest istotnym głosem w debacie zarówno nad kondycją współczesnego społeczeństwa rosyjskiego, jak i nad jego przyszłością.