Artykuł stanowi przyczynek do rekonstrukcji językowego stereotypu młodego mężczyzny znajdującego się „pomiędzy” – niebędącego już dzieckiem, ale jeszcze nie dorosłym mężczyzną. Na podstawie analizy odpowiedzi z ankiety wypełnionej przez uczniów gimnazjum z południowej Polski, autorka artykułu ukazuje, jak młodzież rozumie znaczenie wyrazów chłopiec i chłopak, jakie cechy definicyjne uznaje za dystynktywne oraz jakich określeń używa, by zdefiniować rówieśnika.
Wyniki badań wskazują na swoistą deformację obrazu świata, przejawiającą się w subiektywizmie i niepełności. Wybór określonego członu nadrzędnego (człowiek, osoba, mężczyzna, płeć męska, nastolatek, kolega, sympatia) warunkował początkową kategoryzację i w dużym stopniu wpływał na (mniej lub bardziej świadomy) sąd właściwy dla nadawcy komunikatu.
Respondenci wyraźnie rozróżniali leksymy: chłopak jako „młody mężczyzna” oraz chłopiec jako „dziecko płci męskiej (młodsze od chłopaka)”. Osobę w swoim wieku określali najczęściej mianem chłopaka, unikając zdrobniale brzmiącego chłopca. Jednym z głównych elementów różnicujących była wskazywana w definicjach różnica wieku przypisywana obu określeniom.
English
Język Polski