W artykule poddano krytycznej analizie obowiązującą obecnie koncepcję edukacji językowej w szkole podstawowej. Autor skupia uwagę na strukturze edukacji językowej i związanych z nią problemach integracji, na sposobach nauczania języka w szkołach, zasadach funkcjonalnego podejścia do języka, formach wypowiedzi oraz naukowych podstawach tej koncepcji. Na podstawie przedstawionej krytyki formułowane są następujące wnioski: konieczne jest wyjście poza system językowy w kierunku pragmatyki, odejście od mówienia jedynie o odmianach wyrazów i budowie zdań, na rzecz analizy wypowiedzi, aktu mowy, ukazania, że wypowiedź ma autora i adresata, że stanowi dialog oraz subiektywną formę komunikacji. Należy mówić o zachowaniach językowych i funkcjonalnym charakterze wypowiedzi (dla których bardziej adekwatny jest opis socjolingwistyczny niż czysto językoznawczy), rozwijać kompetencje komunikacyjne, uczyć języka w kontekście, sytuacyjnie i wykonawczo, łączyć naukę języka ze zdobywaniem wiedzy o słowie (poznaniem), a nie ograniczać się jedynie do gramatyki, oraz uwzględniać poza-językowe aspekty porozumiewania się między ludźmi.