„Paidia i Literatura” 2021, nr 1(3)

Katastrofa i nadzieja

Pojęcie „katastrofa” często używane synonimicznie z kryzysem jest dziś odmieniane przez wszystkie przypadki i adaptowane przez większość dyscyplin naukowych. Choć trudno zaprzeczyć, że jesteśmy świadkami ważnej cezury, która doczekała się już wielu błyskotliwych rozpoznań, to warto wsłuchać się w głosy stanowiące wyraźną mniejszość. Dlaczego? Nie zaprzeczając pesymistycznym oglądom współczesności, zamiast rozpaczy proponują scenariusze przyszłości, wierząc, że katastrofa podobnie jak apokalipsa nie tylko coś kończy, ale również odsłania i ujawnia. W demontażu zakrytego i zamaskowanego upatrywać należy nie końca, ale szansy na kolejny początek.

Rebecca Solnit w głośnej Nadziei w mroku, przypominając o sile słowa, które może stać się narzędziem zmiany mitologii słabości, opowiada się po stronie ludzkiej sprawczości. Solnit przekonuje, że to wiara w ludzką sprawczość, a nie oczekiwanie na superbohatera, ma zdolność wyzwalania z poczucia bezradności i inercji. Tym samym aktywizm rozumiany jako praktyka życia codziennego, a nie jako niecierpliwa postawa domagająca się natychmiastowej zmiany, daje nadzieję. Pogłębia ją poczucie wspólnotowości. Nadzieja ma więc wiele z rewolucji, wszak jest jak „błyskawica ukazująca nam nowe możliwości i rozświetlająca mrok naszych starych urządzeń tak, że nigdy już nie spojrzymy na nie w taki sam sposób” (Solnit, 2018, s.
340).

W kolejnym numerze „Paidii i Literatury” pytanie o nadzieję stawiamy nie tylko literaturze dla dzieci i młodzieży, ale również pedagogice i edukacji.

Na artykuły przesłane na adres: pil.czasopismo@us.edu.pl czekamy do 10 stycznia 2021 roku.

Solnit R., 2019, Nadzieja w mroku. Nieznane opowieści, niebywałe możliwości, Dzierzgowska A., Królak S., przeł., Kraków.
Solnit R., 2018, Zew włóczęgi. Opowieści wędrowne, Dzierzgowska A., Królak S., przeł., Kraków.