Opublikowane: 30.06.2018

Współuczestnictwo świątyni jerozolimskiej w skutkach gniewu Bożego wobec Izraela (2 Mch 5,17-20) w świetle deuteronomistycznego kerygmatu

Grzegorz M. Baran

Abstrakt

W nakreślonej historii losów świątyni jerozolimskiej w czasach machabejskich wyraźnie można dostrzec rys kerygmatu deuteronomistycznego. Z wybraństwem narodu izraelskiego bardzo mocno splatało się wybraństwo świątyni. Jej los zależał wprost od losu narodu wybranego. Istotą pomyślności zarówno Izraela, jak i świątyni była wierność Prawu narodu wybranego. Odstępstwo od Prawa wywoływało gniew Boga, który w konsekwencji zsyłał karę na swój lud. W tej karze
bezpośrednio uczestniczyła świątynia. Nawrócenie narodu wybranego stawało się natomiast podstawą okazywania mu miłosierdzia przez Boga (przemiana gniewu Bożego w miłosierdzie) i cieszenia się błogosławieństwem Bożym jako owocem wierności Prawu. Wyrazem miłosierdzia Boga była także możliwość odbudowania czy też oczyszczenia świątyni, aby w niej Bóg mógł zamieszkiwać pośród swego narodu i aby w tym wybranym miejscu na powrót Izrael mógł się modlić i sprawować prawowity kult w celu otrzymywania Bożego błogosławieństwa i zmiłowania.

Pobierz pliki

Zasady cytowania

Baran, G. M. (2018). Współuczestnictwo świątyni jerozolimskiej w skutkach gniewu Bożego wobec Izraela (2 Mch 5,17-20) w świetle deuteronomistycznego kerygmatu. Śląskie Studia Historyczno-Teologiczne, 51(1), 5–26. https://doi.org/10.31261/SSHT.2018.51.1.01

Cited by / Share

SSHT

Tom 51 Nr 1 (2018)
Opublikowane: 30.06.2018


ISSN: 0137-3447
eISSN: 2956-6185

Wydawca
Instytut Gość Media/Księgarnia św. Jacka

Ta strona używa pliki cookie dla prawidłowego działania, aby korzystać w pełni z portalu należy zaakceptować pliki cookie.