Tężec jest zakaźną, ale niezaraźliwą chorobą wywoływaną przez laseczkę tężca (Clostridium tetani). Choroba ta występowała i występuje na całym świecie, a najstarsze wzmianki na jej temat pochodzą ze starożytności. W tekstach antycznych opisano tężec zarówno w odniesieniu do ludzi, jak i zwierząt. Etiologię, diagnozowanie oraz metody leczenia tej choroby u koni opisali Pelagoniusz, Wegecjusz Renatus oraz autor pracy Mulomedicina Chironis. Przy określaniu przyczyn tężca u zwierząt i sposobu jego leczenia starożytni bazowali na teorii humoralnej. Dosyć powszechnie wierzono, że chorobę u koni wywołuje wychłodzenie organizmu, w związku z czym leczenie bazowało na stosowaniu leków rozgrzewających. Współcześnie wiadomo, że wskazane przez antycznych weterynarzy przyczyny choroby nie były prawidłowe, lecz zgodne z ówczesnym stanem wiedzy medycznej i weterynaryjnej.