W artykule – w oparciu o źródła archiwalne, drukowane i prasowe – przedstawiono działalność pierwszego konsula Republiki Francuskiej w Katowicach – Maxime’a Mongendre’a, który kierował katowicką placówką w latach 1922‒1924. Artykuł poprzedzony został wstępem i krótką biografią dyplomatyczną M. Mongendre’a. W części głównej opisana została działalność konsula francuskiego na kilku podstawowych polach: tworzenia i organizacji konsulatu, stania na straży interesów francuskich w Polsce południowej (a zwłaszcza na polskim Górnym Śląsku, gdzie zainwestowany był duży francuski kapitał), informowania paryskiego rządu o sytuacji gospodarczej, politycznej i społecznej na tym terenie. Ponadto M. Mongendre pełnił rolę zarówno reprezentanta państwa francuskiego, jak i lidera licznej kolonii francuskiej w województwie śląskim. Do jego znaczących osiągnięć zaliczyć należy utworzenie oddziałów towarzystwa Alliance Française, a także działalność na rzecz rozwoju nauczania języka francuskiego i popularyzacji kultury francuskiej w Polsce. Dzięki swej postawie i aktywności konsul M. Mongendre cieszył się dużym uznaniem i sympatią mieszkańców Górnego Śląska.
Tężec jest zakaźną, ale niezaraźliwą chorobą wywoływaną przez laseczkę tężca (Clostridium tetani). Choroba ta występowała i występuje na całym świecie, a najstarsze wzmianki na jej temat pochodzą ze starożytności. W tekstach antycznych opisano tężec zarówno w odniesieniu do ludzi, jak i zwierząt. Etiologię, diagnozowanie oraz metody leczenia tej choroby u koni opisali Pelagoniusz, Wegecjusz Renatus oraz autor pracy Mulomedicina Chironis. Przy określaniu przyczyn tężca u zwierząt i sposobu jego leczenia starożytni bazowali na teorii humoralnej. Dosyć powszechnie wierzono, że chorobę u koni wywołuje wychłodzenie organizmu, w związku z czym leczenie bazowało na stosowaniu leków rozgrzewających. Współcześnie wiadomo, że wskazane przez antycznych weterynarzy przyczyny choroby nie były prawidłowe, lecz zgodne z ówczesnym stanem wiedzy medycznej i weterynaryjnej.
W 1770 roku Świniarsko znalazło się pod kontrolą władz austriackich. Po I rozbiorze Polski (1772 r.) wieś została skonfiskowana biskupstwu krakowskiemu, a następnie przeszła na własność Funduszu Religijnego. Po opanowaniu Sądecczyzny władze zaborcze włączyły Małą Wieś w granice Świniarska. Osady te tworzyły jedną gminę katastralną wraz z sąsiednią kolonią Hutweide (Gaj). Za panowania Józefa II wprowadzono liczne reformy, które znacząco wpłynęły na przemiany życia na wsi. Proces ten doprowadził ostatecznie do realizacji postulatu uwłaszczenia chłopów w Galicji.
W 1945 roku po wydaniu szeregu rozkazów i aktów prawnych Związek Sowiecki zapewnił sobie możliwość przejęcia wielu urządzeń przemysłowych znajdujących się na terenie Górnego Śląska oraz Zagłębia Dąbrowskiego. Lokalne hutnictwo żelaza i cynku było jedną z bardziej poszkodowanych branż w wyniku grabieży sowieckich. Równocześnie z trwającymi demontażami ukrywano ten fakt i tworzono nową wersję wydarzeń, według której sprawcą dewastacji miejscowego przemysłu byli wycofujący się Niemcy.
Artykuł recenzyjny stanowi krytyczną analizę treści książki Piotra Horbatowskiego Polskie życie teatralne we Lwowie w latach 1939–1946, stanowiącej zwieńczenie wieloletnich badań autora nad przedmiotową tematyką. W recenzji zwrócono uwagę nie tylko na treść omawianej monografii, lecz przede wszystkim na istotne braki w zakresie wykorzystanych źródeł, literatury przedmiotu, a także na niewłaściwe podejście metodologiczne oraz błędy o charakterze merytorycznym i technicznym.