https://doi.org/10.31261/SSHT.2026.59.1.06
Artykuł podejmuje analizę historii oraz współczesnego znaczenia ośrodka „Marianum” w Carlsbergu jako jednego z najważniejszych miejsc polskiego duszpasterstwa emigracyjnego w Niemczech po II wojnie światowej. Celem opracowania jest rekonstrukcja genezy i rozwoju ośrodka, ze szczególnym uwzględnieniem działalności ks. Franciszka Blachnickiego oraz wpływu duchowości Ruchu Światło–Życie na formację religijną polskiej emigracji. W pierwszej części przedstawiono powstanie „Marianum” jako ośrodka opieki nad polskimi sierotami wojennymi oraz jego stopniowe przekształcanie się w centrum życia religijnego i formacyjnego Polonii w Niemczech. Następnie omówiono działalność ks. Franciszka Blachnickiego w Carlsbergu w latach osiemdziesiątych XX wieku, ukazując „Marianum” jako miejsce realizacji projektu nowej ewangelizacji, centrum formacji świeckich oraz przestrzeń współpracy międzynarodowej inspirowanej eklezjologią Soboru Watykańskiego II. W dalszej części artykułu podjęto refleksję nad współczesną sytuacją ośrodka w kontekście przemian duszpasterstwa migrantów w Niemczech oraz nowych wytycznych Konferencji Episkopatu Niemiec dotyczących modelu Kościoła interkulturowego. Autor wskazuje, że „Marianum” znajduje się obecnie pomiędzy potrzebą zachowania polskiej tożsamości religijnej a procesami integracji z Kościołem lokalnym. Zastosowana metoda hermeneutyczna pozwala ukazać „Marianum” nie tylko jako fenomen historyczny, lecz także jako przestrzeń interpretacji współczesnych przemian pastoralnych i poszukiwania nowych modeli duszpasterstwa migrantów w Europie Zachodniej.
Pobierz pliki
Zasady cytowania
Cited by / Share
Licencja
Utwór dostępny jest na licencji Creative Commons Uznanie autorstwa – Na tych samych warunkach 4.0 Miedzynarodowe.
Tom 59 Nr 1 (2026)
Opublikowane: 11.09.2026
Utwór dostępny jest na licencji Creative Commons Uznanie autorstwa – Na tych samych warunkach 4.0 Miedzynarodowe.
English
Język Polski