Artykuł bada mechanizmy sensotwórcze i samopowielanie w obrębie literatury rosyjsko-izraelskiej (RIL). Opierając się na teorii Romana Katsmana, opisującej tę literaturę jako replikator dyssypacyjny, autor odnosi się do nierozstrzygniętej dotąd kwestii dotyczącej zawartości owego replikatora. Główna teza zakłada, że fundamentem literatury rosyjsko-izraelskiej jest „sytuacja generatywna” — strukturalny stan powstający na styku zerwania z pierwotną przestrzenią kulturową a specyfiką Izraela, gdzie przybycie podmiotu jest przeżywane jako „powrót”. Ostatecznym urzeczywistnieniem tej sytuacji staje się „homonim” (pojęcie wprowadzone przez Aleksandra Goldsteina) — zjawisko, w którym rosyjskie słowo, zachowując swoją formę fonetyczną, wytwarza naddatek znaczeniowy nieistniejący autonomicznie ani w kulturze rosyjskiej, ani w izraelskiej. Do analizy tego przesunięcia semantycznego w artykule wykorzystano filozofię „gier językowych” i „form życia” Ludwiga Wittgensteina. Ewolucja sytuacji generatywnej została prześledzona na przykładzie twórczości Juliusa Margolina, Efraima Baucha i Gali-Dany Singer, ukazując przejście od jedynie pozycyjnego powrotu do w pełni zrealizowanej dwujęzycznej gry językowej.

Artykuł poświęcony jest analizie głównych strategii poetyckich rosyjskojęzycznej izraelskiej poetki Elizawiety Michajliczenko, opartej na lekturze wybranych wierszy z jej tomu I będziesz skrzydłem dotykać błota... (2024). W toku badań ukazano specyfikę jej „poetyki-nie” — retoryki oraz filozofii negacyjnej, lecz pozbawionej znamion nihilizmu, która nabiera szczególnego znaczenia w kontekście trwających wojen w Ukrainie i Izraelu.

Materiał opowiadania (1902) posłużył do określenia funkcji, jakie w kontekście interakcji komunikacyjnej pełnią obiekty takie jak pokój, drzwi, stół, gazeta czy regały z książkami. Przedmioty podzielono na wyznaczające miejsce, służące jako narzędzie, reprezentujące i charakteryzujące postacie, a także te, które nie tylko towarzyszą bieżącemu kontaktowi, ale stanowią jego aktywny element (np. szklanka herbaty, gazeta czy książki jako przedmioty dyskusji). W zależności od sytuacji obiekty te pełnią m.in. funkcję ekspozycyjną (przy wprowadzeniu bohatera), wyróżniającą (charakteryzującą wygląd, ubiór, gesty, zachowanie czy pozycję społeczną) oraz skupiającą (przyciągającą i koncentrującą na sobie uwagę). W konkluzji ukazano, w jaki sposób obiekty materialne świata zewnętrznego, wprowadzane w trakcie rozmów i sporów, wyrażają stosunek pisarza do kreowanych bohaterów oraz służą ich charakteryzacji.