W niniejszym tekście zasadniczą kwestię stanowi ukazanie specyfiki pisarstwa Ingi Iwasiów. Pojęcie „pisarstwo” traktowane jest szeroko jako zawierające zarówno teksty naukowe, jak i te przynależące do literatury pięknej czy uprawianej przez badaczkę krytyki literackiej oraz beletrystyki. Podkreślona zostaje również immanentna autobiograficzność jej pisania. Najmocniejszy akcent został położony na wydobycie specyfiki konstruowanej przez Iwasiów wizji zarówno historii literatury tworzonej przez kobiety, jak i powstającej dzięki niej autorskiej koncepcji feministycznej krytyki literackiej. Tryb lektury wrażliwej na płeć przekłada się na płynność stale aktualizowanych narzędzi metodologicznych, dopasowywanych do konkretnych sytuacji interpretacyjnych czy punktów widzenia bohaterek powieści bądź podmiotek eseistycznych. Przywołana jest także wyrazista performatywność aktywności naukowej i literackiej Iwasiów, której teksty (prozatorskie, naukowe, krytyczne, autobiografizujące) można porównać do bogatej, stale podlegającej przemianom konstelacji.

Artykuł problematyzuje zagadnienie somatycznych wymiarów leczenia uzależnienia w prozie Ingi Iwasiów. Analiza koncentruje się na figurze wszywki alkoholowej (esperalu) jako praktyki medycznej, która nie tylko modyfikuje relację podmiotu z alkoholem, lecz przede wszystkim reorganizuje doświadczenie cielesności oraz sposób konceptualizowania uzależnienia. W centrum rozważań znajduje się przesunięcie akcentu z psychologicznych i społecznych modeli leczenia na jego wymiar materialny i somatyczny, w którym ciało staje się przestrzenią zapisu choroby oraz interwencji terapeutycznej. Autorka dowodzi, że wszywka alkoholowa to nie jedynie narzędzie kontroli, lecz także sposób, w jaki uzależnienie zostaje wpisane w ciało. Istotnym elementem analizy jest również perspektywa genderowa, ujawniająca zróżnicowane sposoby doświadczania i interpretowania leczenia uzależnienia przedstawione w prozie Ingi Iwasiów i Aleksandry Zbroi. W narracjach kobiecych wszywka jest oswajana i włączana w porządek intymnej cielesności, natomiast w reprezentacjach męskich pozostaje przede wszystkim obcym elementem kontroli, budzącym opór i dążenie do jego usunięcia. Artykuł wskazuje, że somatyczne wymiary leczenia uzależnienia nie są neutralne, lecz silnie uwarunkowane kulturowo i płciowo, co wpływa na sposób przedstawiania relacji między ciałem, władzą i chorobą.