Artykuł bada metodę narracji wielogatunkowej jako narzędzie epistemiczne służące przemyśleniu praktyk wytwarzania wiedzy naukowej. W oparciu o sześć recenzowanych publikacji dotyczących zachowania i długości życia bezkręgowców wodnych w reakcji na sygnały obecności drapieżników, autorka tworzy sześć narracji, z których każda przedstawia dane badawcze w odmiennej perspektywie literackiej — od narracji trzecioosobowej obiektywnej po bezpośredni zwrot do zwierzęcia w drugiej osobie. Te formy narracyjne nawiązują do epistemologii feministycznej, etyki posthumanistycznej i narracji wielogatunkowej, kwestionując tradycyjne sposoby komunikacji naukowej. Artykuł odrzuca dążenie do obiektywności poprzez dystans, przyjmując relacyjność, częściowość i afektywność jako pełnoprawne ścieżki poznawcze. W rezultacie powstaje dyfrakcyjna reprezentacja powiązań międzygatunkowych, uwypuklająca sprawczość podmiotów nieludzkich oraz etyczną odpowiedzialność badaczy. Praca wpisuje się w aktualne debaty w humanistyce środowiskowej, studiach nad zwierzętami i jakościowym poznaniu, podejmując refleksję nad rolą wyobraźni i empatii w nauce.
English
Русский
Język Polski