Materiał badawczy artykułu stanowią wybrane horrory z femmes animales – postaciami, których, jak wskazała Barbara Creed, zawieszony między człowieczeństwem a zwierzęcością status rzuca wyzwanie andro- i antropocentrycznemu porządkowi. Przyjrzenie się bohaterkom w optyce ekofeministycznej ujawnia, że empowerment wspierany wizualnymi metaforami związanymi ze zniewoleniem zwierząt, nie tylko jest powierzchowny, ale również powiela opresję kobiet i istot pozaludzkich. Filmowe konstrukcje zwierzęcości, motyw bycia przedmiotem oglądu (jako żywy eksponat w zoo lub obiekt male gaze) oraz wyrażanie kobiecej krzywdy obrazami mięsa i klatek umacniają dualistyczno-hierarchiczne myślenie, a także degradują to, co nie-męskie, nie-ludzkie, niewpisujące się w prymat rozumu w ukształtowanym przez zachodnią tradycję intelektualną andro- i antropocentrycznym świecie.

Wraz z rozwojem cyfrowych dyskursów związanych ze śmiercią zwierząt, takich jak grupy wsparcia i portale upamiętniające, żałoba po pozaludzkich towarzyszach staje się coraz bardziej widocznym zjawiskiem socjolingwistycznym. Niniejszy artykuł stanowi studium przypadku francuskojęzycznej strony internetowej o nazwie Amonami. Badanie, zakorzenione we francuskiej lingwistycznej teorii dyskursu, skupia się na kwestii patemizacji i ma na celu ustalenie wpływu czynników dyskursywnych na wyrażanie stanów emocjonalnych związanych ze śmiercią zwierząt oraz scharakteryzowanie środków językowych używanych w tym kontekście przez ich opiekunów. Analiza przedstawia scenografię portalu jako ramy dla wypowiedzi publikowanych na stronie internetowej, zwanych hołdami (fr. hommage). Badanie wskazuje na obecność w badanych wypowiedziach różnorodnych środków językowych służących ekspresji patemicznej, m.in. metafor, słownictwa nacechowanego aksjologicznie, afektonimów i wyrażeń agentywnych.

Współczesne modele rodzin uwzględniają zmiany jakie zaszły w sposobie traktowania psa, który obecnie staje się coraz bardziej podmiotowy i przyczyniły się do wyłonienia nowej struktury – rodzin międzygatunkowych. Wyniki niniejszych badań wskazują na istnienie różnic w nadawanej psu użytkowemu roli we współczesnych rodzinach związanych z pochodzeniem psa: adopcją lub kupnem. Rodziny, które zdecydowały się na zakup traktują swojego psa przynajmniej na poziomie deklaratywnym jako członka rodziny, niemniej ich stosunek do niego bywa również przedmiotowy, o czym świadczy przypisywanie roli pracownika czy sportowca. W przypadku rodzin, które adoptowały psa, deklarowano, że pełni on funkcję członka rodziny, a pojawiające się trudności traktowane są jako wyzwania. Jednocześnie, w badaniu ujawniły się pewne stereotypy dotyczące ras użytkowych, które wpływają na pełnienie funkcji opiekuńczych wobec tych psów.

Artykuł koncentruje się na spojrzeniu na zwierzęce cierpienie w dwudziestowiecznych tekstach Mariana Zdziechowskiego. W osobnych podrozdziałach analizuję przy pomocy metody close reading trzy książki jego autorstwa: Pesymizm, romantyzm a podstawy chrześcijaństwa (1992), O okrucieństwie (1996) i W obliczu końca (1999). Poglądy tego nieantropoentrycznego filozofa na kwestię zwierząt są omówione w kontekście filozofii Arthura Schopehaurea oraz religii chrześcijańskiej, której Zdziechowski był zarówno wyznawcą, jak i krytykiem. Ostatni podrozdział uwzględnia współczesne teorie etyki wobec zwierząt, w których odnaleźć można echa myśli Zdziechowskiego. W szczególności gatunkowizm i painism Richarda Rydera oraz współczesna teoria opisująca mechanizmy transmisji przemocy świadczą, że już sto lat wcześniej podobne intuicje Zdziechowskiego niejako antycypowały antropocen.