Autor opisuje te aspekty tożsamości kulturowej, które są związane z kształtowaniem tożsamości politycznej na Górnym Śląsku. Interesują go rewindykacje regionalne i zastanawia się, w jaki sposób śląska specyfika kulturowa i społeczna wpływa na jego tożsamość polityczną. Analizuje „przypadek szczególny” Górnego Śląska z perspektywy antropologii polityki i socjologii polityki. Wskazuje te elementy życia społecznego i kulturalnego, które są dowodem wyjątkowości śląskiej. Analizując szczególny charakter Górnego Śląska, autor uważa, że jego zakres terytorialny jest bardzo trudny do ustalenia. Pisze o dwóch ważnych konsekwencjach silnej śląskiej tożsamości kulturowej: pierwszą z nich jest idea powrotu do autonomii, drugą – uznanie narodowości śląskiej za wyjątkową. Wspomina również o „micie założycielskim”, który wzmacnia tożsamość górnośląską. Istotę śląskiej wyjątkowości postrzega się w opozycji do polityki narodowej i unijnej. Autor stwierdza, że w aktywności Ślązaków widoczne są konsekwencje polityki krajowej, a także polityki Unii Europejskiej, tj.: dążenia do rejestracji stowarzyszenia Ślązaków, wzmacnianie poczucia odrębności kulturowej Ślązaków (bez projektów politycznych), nowy model tworzenia tożsamości Ślązaków, intensywna praca nad tworzeniem mitu tożsamości. Na zakończenie autor przedstawia propozycje związane z regulacjami statusowymi województwa śląskiego. Pisze o rozwiązaniach belgijskich, hiszpańskich i brytyjskich oraz postuluje wdrożenie nowego modelu decentralizacji: „decentralizacji o zmiennej geometrii”.
English
Język Polski
Русский