Esej powstał przy okazji pracy nad nowym tłumaczeniem Małej anatomii obrazu Hansa Bellmera, które ukazało się w grudniu 2025 roku w wydawnictwie Ha!art. Tekst ma na celu próbę rekonstrukcji filozoficznych podwalin twórczości tego autora na podstawie jego dzieł eseistycznych oraz plastycznych. Rekonstrukcja taka jest możliwa dzięki obszernym uwagom odsłaniającym oryginalną interpretację pojęcia obiektu w pracach Bellmera. Pozwala to wyjść od estetycz­nej perspektywy przedmiotu sztuki i przejść do pytania o filozoficzne zagadnienie bytu, a także o łączącą się z nim epistemologię. Rezultatem poszukiwań jest zaproponowanie epistemopotii jako alternatywnego modelu poznawczego. Zastępuje on racjonalne konstrukcje poznawcze uznaniem pożądania za główną zasadę, która określa istnienie przedmiotu oraz rzeczywistości.

Artykuł przynosi rozważania o Le grand palindrome Georges’a Pereca. Utwór ten usytuowany zostaje w perspektywach poetologicznej (analiza efektów generowanych przez symetrię znakową i ogólniejszych paradoksów figury lustrzanej), historycznoliterackiej (prezentacja formy palindromu jako „przymusu”, z odniesieniem do manifestów i tekstów programowych Ouvroir de Littérature Potentielle) oraz biograficznej (miejsce w dorobku francuskiego pisarza, recepcja i interpretacja utworu). Osobnym zagadnieniem okazuje się specyfika interpretacji palindromu: po pierwsze, jej przedmiotem jest tyleż konkretne dzieło, co stojąca za nim reguła generatywna; po drugie, nieuchronnie dokonuje ona projekcji sensu na tekst, o którego kształcie decyduje ukryty „aksjomat”. Zestawienia oryginału Le grand palindrome z przekładami angielskimi oraz tłumaczeniem filologicznym na język polski ukazują zarówno tekstową niezborność oraz charakterystyczne migotanie znaczeniowe, jak i bogactwo nawiązań intertekstualnych. W punkcie dojścia akcent przesuwa się na problemy filozoficzne implikowane przez utwór, w szczególności te związane z niestabilną, kreowaną performatywnie podmiotowością, uwikłaną w zwierciadlane mise en abyme.

Artykuł skupia się na Pięciu wierszach z notatnika Aleksandra Wata, ogłoszonych w numerze 2 tygodnika „Nowiny Literackie” z 1948 roku. Utwory Wata, powstałe w Związku Radzieckim i Polsce w latach 1941–1947, obrazują powolne odradzanie się jego twórczości poetyckiej po długim okresie milczenia. Autorka szkicu proponuje odczytanie tych pięciu wierszy razem, jako cyklu, mimo że późniejsze publikacje książkowe rozluźniają związki pomiędzy nimi. Analiza jest zogniskowana na powtarzającym się w tekstach, a zarazem przetwarzanym obrazie suchego drzewa i podsuwa nowe interpretacje sugerowane przez sąsiedztwo utworów, dotyczące zwłaszcza myślenia poety o religii, Zagładzie oraz własnej złożonej tożsamości. W artykule wskazuje się również na istotną rolę Paula Éluarda, który zainspirował ostatni z pięciu wierszy i któremu Wat go dedykował. W tym kontekście omówione zostają wizyta francuskiego poety w Polsce w 1947 roku, ówczesny jego wiersz o getcie warszawskim, a także przemiany w podejściu do surrealizmu w twórczości Wata i Éluarda oraz w polskiej krytyce literackiej tamtego okresu.